ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ
του Μάριου Πλωρίτη*
ΑΡΑΓΕ τι σαράκι έχουμε στο αίμα μας και στο δέρμα μας εμείς οι Ελληνες και, μόλις πράξουμε έργα σπουδαία, ακόμα και λαμπρά, μόνοι μας, με δικές μας αντι-πράξεις, τα ανατινάζουμε και τα ερειπώνουμε; Πότε μπορέσαμε να χαρούμε και – προπάντων – να στεριώσουμε και να γονιμοποιήσουμε όσα, μεγαλύτερα ή μικρότερα, κατορθώσαμε… πότε δεν κουτσουρέψαμε, σακατέψαμε, κολοβώσαμε με τα χέρια μας, όσα είχαμε φυτέψει, χτίσει, ορθώσει με τα ίδια αυτά χέρια και με μόχθους και αγώνες αρίφνητους;











