Κύπρος 1974

  Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΥ

του Στέλιου Κούκου*

Μια εθνική τραγωδία, θέατρο του παραλόγου, στο σώμα της Μεγαλονήσου

Ποιοι να είναι οι χρησμοί του προφήτη μετά την προσβολή της γιορτής του στις 20 Ιουλίου του 1974; Αναρωτιέμαι συχνά… Αυτός, όμως, σιωπηλός, πάντα, δεν δέχεται να πει κουβέντα. Τραβά κατά τις σπηλιές, όπου συνήθιζε να αποσύρεται όταν τον κυνηγούσαν ή φοβόταν από τις αντενέργειες της εξουσίας.

29 ΜΑΪΟΥ 1453

ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

του Βασίλη Λάμπογλου*

Σαν σε φέρουν τα ζάλα σου στα ανατολικότερα τηs επαρχίαs Σφακίων και σε υψόμετρο 750 μέτρων στο ανυπότακτο και μαρτυρικό χωριό Καλλικράτηs, στην είσοδο του χωριού ανταμωνεις μια μαρμάρινη πλάκα που μαρτυρεί την ονομασία του χωριού.

Από αυτό το χωριό (που έφερε το όνομα πολύ πριν) ο Μανούσος Καλλικράτης αρχηγός σώματος 1500 εθελοντών τον Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης.

Η μεγαλύτερη αεροαποβατική επιχείρηση

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

του Βασίλη Λάμπογλου*

Ο Γερμανός συγγραφέας 'Ερχαρτ Κέστνερ εξομολογειται: «Το 1952 επισκέφτηκα για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, την Αθήνα. Στη Γερμανική Πρεσβεία, όταν έμαθαν ότι θα πήγαινα στην Κρήτη, με συμβούλευσαν, επειδή ήταν ακόμη νωπές οι πληγές της Γερμανικής κατοχής, να πω ότι ήμουν Ελβετός.

Αλλά γνώριζα καλά τους Κρητικούς.

Σ’ αγαπώ και σε ευχαριστώ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

Μανούλα μου γλυκιά,

δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτό που νιώθω για σένα από την πρώτη στιγμή που ήρθα στον κόσμο. Ήσουν πάντα εκεί, για να μου δείξεις τον δρόμο και να μου μάθεις τη ζωή.

Η ιστορία της Πρωτομαγιάς

ΑΠΟ ΤΗΝ «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΤΗΝ «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

της Αριστούλας Ζαχαρίου

Floralia, πίνακαςτου Hobbe Smith (1862 – 1942)

Από τη ρωμαϊκή γιορτή προς τιμήν της Θεάς Φλόρας έως τα μεγάλα εργατικά κινήματα του 19ου αιώνα, η Πρωτομαγιά είναι μια συμβολική ημέρα με μακρά και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία.

Μαρτυρία του ανθρώπινου μεγαλείου

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ 

Η Έξοδος του Μεσολογγίου, 1853, Θεόδωρος Βρυζάκης

Η Έξοδος αποφασίστηκε στο συμβούλιο της 8ης Απριλίου του 1826, ημέρα Πέμπτη προ της Κυριακής των Βαΐων. Την ίδια εκείνη ημερομηνία, την 8η Απριλίου του 1798, κατά ευλογημένη σύμπτωση, είχε γεννηθεί ο άνθρωπος που ύμνησε τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και απαθανάτισε την ιερή μνήμη τους στους αιώνες, ο Διονύσιος Σολωμός.

Στο συμβούλιο αυτό, η εκκλησιαστική, στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της πολιορκημένης πόλης, εκφράζοντας την ολότητα των Ελεύθερων Πολιορκημένων και αφού συνειδητοποίησε πως ήταν πλέον ανθρωπίνως αδύνατον να συνεχιστεί ο αγώνας για την υπεράσπισή της, αποφάσισε ομόφωνα η πόλη να μην παραδοθεί αλλά να συνεχίσει να μάχεται, με έναν τρόπο όμως εντελώς άγνωστο ως τότε και ολωσδιόλου απρόβλεπτο. Αποφάσισε την Έξοδο.

Η Βοιωτία επαναστατεί

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΛΑΜΑΝΑΣ ΚΑΙ Η ΗΡΩΙΚΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ 

Το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου του 1821 υπήρχαν πολλές ενδείξεις και διάσπαρτες φήμες ότι οι Έλληνες θα επαναστατούσαν με κύρια εστία την Πελοπόννησο. Στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, στην περιοχή της Λιβαδειάς καπετάνιος στο αρματολίκι της περιοχής ήταν ο Αθανάσιος Διάκος γεννημένος στην Μουσουνίτσα Φωκίδος και μυημένος στην Φιλική Εταιρεία ήδη από το 1818, όταν ήταν πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Όταν μέσω του αγγελιοφόρου και υπαρχηγού στο αρματολίκι Βασίλη Μπούσγου μαθεύτηκε η γενική εξέγερση στην Πελοπόννησο, ο Διάκος αποφάσισε να υψώσει την σημαία της Επανάστασης κάμπτοντας τους όποιους δισταγμούς και των προκρίτων της περιοχής (Λογοθέτης, Λάμπρος Νάκος, Φίλων).

25η Μαρτίου

 ΠΙΣΤΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

του Αρχιμανδρίτη  Δρ. Μιχαήλ Κανέλου*

Η 25η Μαρτίου αποτελεί για τον Ελληνισμό μία από τις πιο φωτεινές και ουσιαστικές ημέρες του χρόνου, καθώς ενώνει δύο μεγάλες εορτές: την εθνική επέτειο της Επαναστάσεως του 1821 και τη θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Δεν πρόκειται για μια απλή ημερολογιακή σύμπτωση. Πρόκειται για μια βαθιά ιστορική και πνευματική συνάντηση, όπου η πίστη και η ελευθερία πορεύονται μαζί.

Μικρασία & Πόντος

 ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ

  της Στέλλας Ζαχαριουδάκη

 

Τα ήθη και τα έθιμα του κάθε τόπου «χρωματίζουν» τις γιορτινές αυτές ημέρες και αποτελούν μία όαση χαράς για μικρούς και μεγάλους.

Ανήμερα Χριστούγεννα

ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ

του Φώτη Κόντογλου

Σαν σήμερα Χριστούγεννα, στα 1864, έκανε μεγάλη φουρτούνα με χιονιά. Στ’ αγριεμένο πέλαγο δεν φαινότανε πουθενά πανί. Μοναχά ένα μικρό καΐκι πάλευε με το χάρο ανοιχτά από την Τήνο. Ήτανε ενός καπετάν Γιώργη από τη Νάξο, φορτωμένο κρασιά από τη Σαντορίνη. Όλη τη μέρα αγαντάριζε στον αγέρα, μα σαν σκοτείνιασε, ο βοριάς σκύλιαξε κι’ έσπασε τ’ άρμπουρο, έβγαλε και το τιμόνι από τα βελόνια. Οι άνθρωποι προφτάξανε και ρίξανε τη βάρκα στη θάλασσα και μπήκανε μέσα...

Μαρτυρία Πολυτεχνείου

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑ

της Χρυσούλας Μαντά*

«Εργάτες, αγρότες, φοιτητές μαζί σας είναι και οι μαθητές», το φώναζαν οι μαθητές των σχολείων του Κέντρου κατεβαίνοντας για το Πολυτεχνείο. Και τα φροντιστήρια του Κέντρου ήταν στο «πόδι» όλη την εβδομάδα.

Την Παρασκευή [ΣΣ.16 Νοεμβρίου] το απόγευμα μας καλεί όλους η κυρία Πλιάτσικα, η διευθύντρια του Γυμνασίου Τερψιθέας Γλυφάδας στην αυλή του σχολείου.  «Απόψε μην κατεβείτε στην Αθήνα, στα φροντιστήρια, θα έχει επεισόδια», μας λέει ανήσυχη και σοβαρή. Είχε κάποιες πληροφορίες; ποιος ξέρει, πάντως ήταν απόλυτη.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

Γιορτάζεται η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που από φοιτητική διαμαρτυρία εξελίχθηκε σε παλλαϊκή αποδοκιμασία, με αίτημα την άμεση και πλήρη κατάργηση της Δικτατορίας. Αίτημα απόλυτα δίκαιο, επιβεβλημένο και αυτονόητο για κάθε δημοκρατικό πολίτη.
Τιμάται η αντίδραση των νέων ενάντια στην υποκρισία, τον αυταρχισμό και την ασυδοσία και υπέρ της ελευθερίας, της δημοκρατίας, στην παροχή παιδείας που να μορφώνει και για ζωή με αξιοπρέπεια και με εργασία!

Alors, c’ est la guerre (Λοιπόν, είναι πόλεμος)

ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΠΟΥΣ  1940-1941

του Στέλιου Παρασκευόπουλου*

Η κραυγή "Αέρα" συγκλόνισε τα ηπειρωτικά βουνά. Οι ιταλικές θέσεις ανατράπηκαν. Κάποιοι αγκιστρώθηκαν στα υψώματα.

Τους κυνήγησαν με την ξιφολόγχη. Ως το βράδυ, τα υψώματα έπεσαν.

Διδάγματα παντός καιρού

 ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ  

 του Ηρακλή Κανακάκη*

Για όσους κρατούν ζωντανή την ιστορική μνήμη και βλέπουν το παρόν και το μέλλον κοιτάζοντας και πίσω, η Μικρασιατική τραγωδία προσφέρει χρήσιμα διδάγματα και συμπεράσματα. Ιδιαίτερα, σήμερα, που η Τουρκία μας έχει κηρύξει τον πόλεμο, στο επίπεδο των μέσων ενημέρωσης, του διαδικτύου και των ανακοινώσεων, ενώ στο επιχειρησιακό πεδίο, αν δεν βάλει φωτιά στα τόπια, θα εξωθήσει τα πράγματα στην κόψη του ξυραφιού.

Προηγουμένως, ας δούμε τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής εν συντομία. Τους λόγους που μόχθοι, κόποι, ιδρώτας και αίμα αιώνων έγιναν στάχτη και αποκαΐδια. Άνθρωποι νοικοκυραίοι στον τόπο τους έγιναν φυγάδες, άστεγοι, άποροι, επαίτες, «τουρκόσποροι» στα λιμάνια που τους ξέβρασε το τσουνάμι της τουρκικής θηριωδίας και ο «ποντιοπιλατισμός» των συμμάχων μας.

15 Αυγούστου 1940

 Ο ΑΙΦΝΙΔΙΟΣ ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟΥ «ΈΛΛΗ»

Τον Αύγουστο του 1940 συμπληρωνόταν σχεδόν ένας χρόνος από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος είχε ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο του 1939, με τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Όπως είναι ευρέως γνωστό, η είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο θα λάμβανε χώρα στις 28 Οκτωβρίου 1940 και μέχρι εκείνο το σημείο η χώρα μας δεν συμμετείχε σε εχθροπραξίες, τηρώντας στάση ουδετερότητας. Ωστόσο, λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, ο τορπιλισμός του πολεμικού πλοίου «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου θα συγκλόνιζε την ελληνική κοινή γνώμη.

«Είμαστε Έλληνες»!

ΚΥΠΡΟΣ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974, ΕΠΕΤΕΙΟΣ Β’ ΦΑΣΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

του Στέλιου Κούκου*

Οι χρόνοι της Κύπρου 52. Από την κατάληψή της. Τον αποτρόπαιο διαμελισμό της.

Από εκείνο το καταστροφικό ’74 που στοίχειωσε τον κόσμο της. Τον ελληνισμό.

Από τον Ιούλιο της χρονιάς αυτής και μετά τίποτε δεν ήταν όπως παλιά! Και πώς να ήταν! Αφού ήλθαν τα πάνω κάτω. Τα πάνω υπό τουρκική κατοχή. Τα κάτω υπό απειλή…

Κύπρος

ΙΔΟΥ ΚΕΙΤΑΙ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!

του Στέλιου Κούκου*

«Αν τρέξουμε να σώσουμε την Κύπρο αυτή θα μας σώσει», θα μπορούσαμε να πούμε, παραφράζοντας τον Ίωνα Δραγούμη και την σχετική έκκλησή του για την Μακεδονία. Ενώ ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε: «Κουράγιο, μικροκόρη μας, που μας εγίνεις μάνα, ύμνος και θρήνος στην ζωή και ανάστασης καμπάνα»!

Με αγάπη

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ 

Δεν χρειάζονται υπερδυνάμεις για να είσαι ήρωας…
μόνο ένα:
“είμαι εδώ για εσένα, όποτε με χρειαστείς.”

Το μείζον γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

της Αιμιλίας Ιωαννίδου*

Στις 5 Απριλίου 1453, πενήντα τρεις μέρες πριν από την άλωση, ο νεαρός, 21 χρονών τότε, σουλτάνος Μεχμέτ έστησε τη σκηνή του μπροστά στην Κωνσταντινούπολη, αντίκρυ από την πύλη του Αγίου Ρωμανού (Τοπ Καπού – Τοπ=κανόνι, Καπού=πύλη). Εκεί παρέταξε και τους γενιτσάρους καθώς και το μεγάλο κανόνι που κατασκεύασε ο Ουρμπάν. Από την πύλη του Αγίου Ρωμανού ως τη Χαρσία ή πύλη της Αδριανούπολης (Εντιρνέ Καπού) – απ’ όπου άρχιζε η περίφημη Μέση οδός που οδηγούσε στην αγορά του Θεοδόσιου, στον Ιππόδρομο και στην ΑγιαΣοφιά – θα δινόταν ο κύριος αγώνας, καθώς το μέρος αυτό, κοιλάδα που διέσχιζε το ποταμάκι Λύκος, εκτιμήθηκε ως το πιο πρόσφορο για την άλωση της Πόλης.

Μάρτυρες και Ομολογητές!

 ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ 

του Στέλιου Κούκου*

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα αναλογιζόμαστε τα πάθη του ελληνισμού του Πόντου και προσκυνούμε τα πολλαπλά μαρτυρία του, την Γενοκτονία που υπέστη και δεν την χωρά ανθρώπου νους!

Δεν πρόκειται, φυσικά, για ένα γεγονός το οποίο συνέβη άπαξ και εντός μιας μέρας, αλλά για μια ολόκληρη οδυνηρή περίοδο ετών με ποικίλες φονικές επιθέσεις και διώξεις! Και μάλιστα από ένα κράτος και κυβέρνηση που έπρεπε να προστατεύσει τους πολίτες του.