Η Ακρόπολη, η Αγορά και η Εκκλησία του Δήμου

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

Ο Περικλής ήταν ένα αγόρι που λάτρευε την ιστορία και τα ταξίδια στο χρόνο. Όχι τα κανονικά ταξίδια με βαλίτσες, αλλά αυτά που έκανε με τη φαντασία του. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, έκλεινε τα μάτια του και ονειρευόταν ότι ταξίδευε σε άλλες εποχές. Κι κάθε φορά ζητούσε να ζήσει έστω μια φορά ένα πραγματικό ταξίδι στο παρελθόν.

Και μια μέρα, ξύπνησε και… βρέθηκε στην Αρχαία Αθήνα! Ο ήλιος έλουζε τους δρόμους με φως και η μυρωδιά του ψωμιού και του μελιού γέμιζε την Αγορά. Τα παιδιά γελούσαν και έτρεχαν, οι έμποροι φώναζαν τα προϊόντα τους και οι φιλόσοφοι συζητούσαν σοβαρά για τη ζωή.

Ένα ηλικιωμένο κύριος τον είδε και τον πλησίασε:

«Καλώς ήρθες, παιδί μου! Είσαι νέος εδώ;»

«Ναι… είμαι ταξιδιώτης», είπε ντροπαλά ο Περικλής.

«Χα! Καλώς ήρθες. Έλα, θα σου δείξω την Αγορά», του είπε ο κύριος.

Ο Περικλής περπατούσε γρήγορα. Ήθελε να δει τα πάντα, αλλά ένιωθε τον χρόνο να λιγοστεύει. Κοιτούσε τα μαρμάρινα αγάλματα, τους σοφούς που συζητούσαν και τα παιδιά που έπαιζαν κυνηγητό. Όλα ήταν ζωντανά και αληθινά, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να φύγει σύντομα.

Ο ηλικιωμένος του είπε:

«Αν θέλεις να δεις πώς παίρνουν οι Αθηναίοι αποφάσεις για την πόλη τους, πρέπει να πας στην Εκκλησία του Δήμου.»

Ο Περικλής κοίταξε το μεγάλο χώρο. Άνθρωποι με ιμάτια κάθονταν σε κυκλικούς πάγκους και μιλούσαν δυνατά. Κάθε πολίτης μπορούσε να πει τη γνώμη του και οι αποφάσεις επηρέαζαν όλη την πόλη. Ο Περικλής στάθηκε σιωπηλά και παρακολούθησε έναν σοφό να μιλάει για τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Κράτησε σφιχτά ένα μικρό πήλινο αγαλματάκι που του είχε δώσει ένα παιδί και σκέφτηκε: «Αυτό είναι ο πραγματικός θησαυρός της Αθήνας — η φωνή όλων μετράει.»

Ξαφνικά ακούστηκε ένας χτύπος τύμπανου από την Ακρόπολη — ήξερε ότι ο χρόνος του τελείωνε! Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, περνώντας ανάμεσα στην Αγορά και την Εκκλησία του Δήμου, κοιτώντας γύρω του για τελευταία φορά.

Μόλις το τύμπανο χτύπησε ξανά, ο κόσμος γύρω του θόλωσε. Έκλεισε τα μάτια και βρέθηκε ξανά στο δωμάτιό του. Η Ακρόπολη, η Αγορά και η Εκκλησία του Δήμου είχαν χαραχθεί για πάντα στη μνήμη του.

Χαμογέλασε. Το αγαλματάκι στην παλάμη του ήταν η απόδειξη ότι η Αθήνα υπήρξε πραγματικά. Και ήξερε πως, όσο είχε φαντασία, η πόλη των φιλοσόφων θα ήταν πάντα μαζί του. 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ