Κανείς δεν με σταμάτησε

 ΜΠΗΚΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ, ΛΑΘΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ ΤΑΞΗ  

Λένε ότι μερικές φορές «δεν βλέπεις τη μύτη σου μπροστά σου». Εγώ, δυστυχώς, το πήγα σε άλλο επίπεδο.

Όλα ξεκίνησαν μια απλή σχολική μέρα. Μπήκα στο λεωφορείο με απόλυτη σιγουριά. Κάθισα, χαλάρωσα και δεν υποψιάστηκα τίποτα.

Μικρή λεπτομέρεια: δεν ήταν το σωστό λεωφορείο.

Όταν έφτασα, το σχολείο μου φαινόταν λίγο διαφορετικό, αλλά το απέδωσα στο ότι “έχουν αλλάξει πράγματα”.

Δεν είχαν αλλάξει.

Κι όμως, μπήκα μέσα κανονικά, σαν να ήξερα πού πάω. Πέρασα τους διαδρόμους, άνοιξα μια πόρτα και βρέθηκα σε τάξη.

Κάθισα στο πρώτο θρανίο που βρήκα μπροστά μου.

Κανείς δεν με σταμάτησε.

Κανείς δεν με ρώτησε ποιος είμαι.

Κανείς δεν φάνηκε να θεωρεί ότι κάτι δεν πάει καλά.

Το μάθημα ξεκίνησε κανονικά, και για λίγα λεπτά ένιωθα σχεδόν ότι ανήκω εκεί.

Μέχρι που ο καθηγητής των μαθηματικών με κοίταξε και είπε:

«Καινούργιος είσαι; Δεν σε έχω ξαναδεί.»

Εκεί κατάλαβα ότι είχα φτάσει σε ένα επίπεδο σχολικής σύγχυσης που δεν έχει επιστροφή.

Σηκώθηκα αργά, προσπάθησα να δείξω ότι όλα ήταν μέρος ενός σχεδίου, και βγήκα από την τάξη με αξιοπρέπεια… όσο είχε απομείνει

Τελικά, όμως, όλη αυτή η ιστορία δεν είχε συμβεί ποτέ στ’ αλήθεια.

Συνειδητοποίησα ότι τα “λάθος λεωφορεία”, οι “λάθος τάξεις” και το “λάθος σχολείο” είχαν γίνει όλα στον ύπνο μου.

Η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο απλή — και πολύ πιο αυστηρή.

Ο καθηγητής με είχε πιάσει να κοιμάμαι στο θρανίο.

Και η μοναδική ατάκα της ημέρας δεν ήταν το «καινούργιος είσαι;», αλλά η αποβολή που μου έδωσε όταν με ξύπνησε.

Από τότε, κάθε φορά που αρχίζω να χάνω τη συγκέντρωσή μου στο μάθημα, θυμάμαι κάτι πολύ απλό:

Μερικές φορές δεν μπαίνεις σε λάθος τάξη…

απλώς έχεις ήδη αποκοιμηθεί στη σωστή.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ