Κύπρος 1974

  Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΥ

του Στέλιου Κούκου*

Μια εθνική τραγωδία, θέατρο του παραλόγου, στο σώμα της Μεγαλονήσου

Ποιοι να είναι οι χρησμοί του προφήτη μετά την προσβολή της γιορτής του στις 20 Ιουλίου του 1974; Αναρωτιέμαι συχνά… Αυτός, όμως, σιωπηλός, πάντα, δεν δέχεται να πει κουβέντα. Τραβά κατά τις σπηλιές, όπου συνήθιζε να αποσύρεται όταν τον κυνηγούσαν ή φοβόταν από τις αντενέργειες της εξουσίας.

Είχε ήδη μπει για καλά ανάμεσά σ’ αυτούς και τα είδωλα που λάτρευαν, κηρύττοντάς τους μετάνοια και ομολογώντας κατά της αυθαίρετης πίστης τους, σ’ ένα προκατασκευασμένο δημιούργημα για να τους αλλοτριώσει. Αυτούς που χόρτασαν στην έρημο μάννα οι οποίοι ξεδίψασαν από το νερό που ανάβλυσε από την πέτρα. Αυτούς οι οποίοι διάβηκαν την Ερυθρά θάλασσα αβρόχοις ποσί, χωρίς να βραχούν, ενώ καταποντίστηκαν οι διώκτες τους -μηδέ του Φαραώ εξαιρουμένου.

Έτσι, όλους αυτούς τους αγνώμονες τους κάλεσε σε μια πνευματική «μονομαχία» και αποδέχτηκαν. Το δίλημμα που τους έθεσε δεν το αρνήθηκαν. Κακό του κεφαλιού τους, βεβαίως, που, τελικά, το έχασαν. Οι σφαλερές ελπίδες στη δύναμη των ειδώλων δεν τους βοήθησε καθόλου και, μάλλον, τους εξέθεσαν!

Ο Προφήτης, όμως, από τη δοκιμασία αυτή βγήκε πιο ένδοξος παρά ποτέ. Επιτέλεσε ένα πνευματικό ανδραγάθημα που υπερέβαινε κατά πολύ αυτό το οποίο έθεσε να κάνουν οι ιερείς των ειδώλων. Ο βαθμός δυσκολίας, δηλαδή, υπερέβη τη δική τους δοκιμασία που τους έθεσε να πραγματοποιήσουν.

Παρ’ όλα αυτά το «βραβείο» του ήταν η δίωξη του, ο εξαφανισμός του από προσώπου της γης και η σίτιση του από ένα κοράκι. Φρέσκο ψωμί για πρωινό και κρέας το απόγευμα. Το «μάννα» δεν σταμάτησε ποτέ να παρέχεται από άλλη μορφή σε όσους βρίσκονταν στο σωστό δρόμο και μάλιστα με μεγάλο ζήλο. Ο ζηλωτής τοις τρόποις Ηλίας!

Ένας εκ των προφητών των θείων λόγων, των προειδοποιήσεων, της παρέμβασης, αλλά και της απόσυρσης. Ένας ησυχαστής, παραδομένος στη σιωπή, την ανίχνευση και τη ψηλάφηση του θείου θελήματος.

Η σιωπή του, λοιπόν, χρησμοθετεί τα προγενέστερα, τα παρόντα και τα μέλλοντα. Αλλά μια ανησυχία με διακατέχει, αφού οι χρησμοί της σιωπής του μπορεί να σημαίνουν πολλά ή και τίποτε. Τίποτε καλό εν προκειμένω…

Και, όμως, πάντα βρισκόμαστε σε αναμονή. Εδώ και 52 συναπτά έτη. Από τον Ιούλιο του 1974 ανήμερα της γιορτής του. Αυτό και αν ήταν και είναι το σκάνδαλο.

Το κακό, όμως, όπως ξέρετε ξεκίνησε από τις 15 Ιουλίου Ιουλίτης και Κηρύκου Μαρτύρων. Αλλά τι βοήθεια να περιμένεις από ένα μάρτυρα τριών ετών. Παρ’ όλα αυτά και ο παιδομάρτυρας ζηλωτής ήταν, αφού τα έβαλε και αυτός με την εξουσία και δεν πείστηκε να απαρνηθεί την πίστη που έλαβε από την μητέρα του που την έβλεπε μπροστά του να θριαμβεύει μαρτυρικά.

Κάθε χρόνο, σχεδόν, τέτοια μέρα στήνω έναν γερό καυγά με τον Προφήτη Ηλία. Θα μου πείτε ποιος είμαι εγώ που τα βάζω με τον υψιπετή προφήτη; Μ’ αυτόν που έκλεινε τους ουρανούς και για τρία χρόνια δεν έβρεχε και έπεφτε πείνα και θανατικό! Αυτόν που έτρεμαν οι εξουσιαστές.

Όπως και να έχει τα βάζω μαζί του όσο και αν ξέρω πως η αντιδικία μαζί του είναι σικέ, γιατί αυτός θα νικήσει για μια ακόμη φορά. Όπως και να έχει και φέτος θα τα πούμε μεταξύ μας και να είναι σίγουρος, πως όλα αυτά δεν τα λέω από μόνος μου. Χωρίς, βεβαίως, να έχω και κάποια εξουσιοδότηση.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, ανήμερα της γιορτής του τού ζητώ τον λόγο. Και, μάλιστα, όχι μόνο για το προσωπικό μου συμφέρον, αλλά, κυρίως για την ύβρη που αφορά τον ίδιο. (Και μεταξύ μας και αυτό κόλπο είναι για να του επιστήσω την προσοχή).

Γιατί δεν μπορεί την ώρα που οι εκκλησιές τον τιμούν και ψάλλουν τη δική του παράδοξη ανάβαση στους ουρανούς να επιτρέπει στα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα να βυθίζονται και να βομβαρδίζουν στρατιωτικούς στόχους, ανθρωπιστικά ιδρύματα (νοσοκομεία, ψυχιατρεία), αλλά και εκκλησίες! Γνωστά πράγματα είναι αυτά!

Εκείνο το Σάββατο στις 20 Ιουλίου του 1974. Το Μεγάλο Σάββατο της Κύπρου που κρατά μέχρι σήμερα χωρίς Ανάσταση. Από τότε περιμένει η Κύπρος να σημάνουν οι καμπάνες. Να σημάνουν την Ανάσταση σε τούτον τον τόπο που είναι καμένος και δεν θωρεί ποτέ δροσιά. Και να που η ποίηση θέλει να βλέπει την δροσιά, δεν θέλει μόνο να την αισθάνεται, να την νιώθει.

Και έτσι η εκκρεμής και μετέωρη ελευθερία της μοιρασμένης Κύπρου, ανάμεσα στον κατεχόμενο και στον υπό απειλή τόπο δεν επιτρέπει σε κανέναν να βλέπει την ιδιαίτερη πατρίδα του δροσερή. Και πολύ περισσότερο ανθηρή. Εκτός αν κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, πως όλα αυτά συμβαίνουν κάπου αλλού ή δεν συμβαίνουν καν.

Σάββατο 20 Ιουλίου του 1974. Και η Κύπρος, αίφνης ή κατά συνέπεια του βίου και της πολιτείας της βρέθηκε στον Άδη. Και εάν το νησί της Αφροδίτης ή η νήσος των Αγίων προβάλουν κάποιου άλλου είδους αρετές, οι κάτοικοί της, όμως, βρίσκονταν σε πλήρη αναστάτωση. Σε διαρκή στάση. Στάση ως έξαλλη κίνηση. Όπως η στάση του Νίκα για παράδειγμα.

Έμοιαζε σαν η φωνή ή η σιωπή του Προφήτη να μην ακουγόταν από κανέναν. Μόνο εξοπλίζονταν εις βάρος τους και εναντίον αλλήλων. Και όσο και αν ο Προφήτης δεν μιλούσε, δεν έκλεινε τους ουρανούς για να μην πέφτει στάλα βροχή, δεν γίνεται, κάπως, θα μιλούσε. Και η σιωπή δεν είναι λόγος; Γιατί λέμε, πως είναι ο λόγος του μέλλοντος αιώνος;

Αυτή η σιωπή, λοιπόν, κάπως σήμαινε πως η καταδίκη ήταν δεδομένη! Σαν κακομαθημένοι από την ιστορία οι Έλληνες της Κύπρου πίστευαν πως ήταν πάνω από αυτήν. Και να ’ταν μόνο αυτοί; Ο εθνικός κορμός, η μητρόπολη, η Αθήνα βρισκόταν σε ανάξια χέρια επίορκων στρατιωτικών που ετοίμαζαν τη δική τους διάσωση με τον καταποντισμό της Κύπρου.

Αυτό που ξεκίνησε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο το τέλειωσε ο Δημήτριος Ιωαννίδης σε αγαστή συνεργασία και συμφωνία με τις ΗΠΑ και την Τουρκία. Μια συμφωνία για να πατήσουν την Κύπρο μερικώς, αλλά αυτό ξεπέρασε τις… προσδοκίες τους.

Το μερικώς έφτασε το 40% του εδάφους της. Και δεν ήταν μόνο τα ελληνικά εδάφη που καταπατήθηκαν ως οικόπεδο ήταν και το ευρύτερο ελληνικό υπέδαφος της μνήμης και της πατρογονικής παράδοσης που παραχωρούσαν οι στρατιωτικοί εφιάλτες της συμφοράς μας.

Έτσι έπεσαν και αυτοί αύτανδροι με το πειρατικό τους, αναζητώντας, πλέον, σωτηρία οι σωτήρες από αυτούς που ανέτρεψαν για να σώσουν αυτοί δήθεν την χώρα. Και όταν οι πολιτικοί τους έθεσαν το ερώτημα της στρατιωτικής επέμβασης στην Κύπρο ομολόγησαν ή ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν σε θέση! Μάλιστα!

Τι να σου κάνει και ο Προφήτης Ηλίας μπροστά σ’ αυτήν την στημένη πολιτική απάτη στην οποία βρέθηκε ανάμεσα; Και δεν ξέρουμε κιόλας και ο ίδιος τι έκανε μπας και συνεφέρει αυτούς που είχαν στα χέρια τους τις τύχες του ελληνισμού.

Αυτών που έγραψαν μια τραγωδία που δυστυχώς δεν παίχτηκε, απλώς, στα αρχαία θέατρα της Κύπρου στη Σαλαμίνα, στο Κούριο, στους Σόλους!

Όσοι ζήσαμε τα γεγονότα αυτά τα είδαμε να πραγματοποιούνται ζωντανά στην ευρύτερη σκηνή της αρχαίας, της βυζαντινής και της νεότερης σκηνής, της πάντα μαρτυρικής Κύπρου ως θέατρο του παραλόγου και της προδοσίας!

Ό,τι και να πούμε περισσεύει!

Και ο Προφήτης και Θεός ας βάλουν το χέρι τους!

ΠΗΓΗ: https://www.pemptousia.gr/

.................................

*Ο Στέλιος Κούκος (Λευκωσία, Κύπρος 1958) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Σπούδασε Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες της Νομικής στο ΑΠΘ.