ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ (6)

Η ΕΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ 

Κάποτε υπήρχε ένα δάσος, το τελευταίο δάσος στην πιο μεγάλη πόλη της χώρας. Τα δέντρα μάθανε από τους φίλους τους τα πουλιά, πως οι άνθρωποι σχεδιάζουν να κόψουν όλα τα δέντρα. Ο λόγος που θέλανε να το κάνουν αυτό οι άνθρωποι, είναι γιατί ήθελαν να φτιάξουν το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στην πόλη. 

Όλα τα δέντρα όταν το έμαθαν, άρχισαν να χάνουν τα φύλλα τους από τη θλίψη τους. Το μοναδικό δέντρο, το οποίο δεν είχε χάσει τα φύλλα του ήταν και το μοναδικό έλατο του δάσους. Αυτό το έλατο δεν είχε χάσει τα φύλλα του, γιατί ήταν το πιο σκληρό και δυνατό από όλα και ένιωθε πολύ μοναχικό. Κανένα πουλί δεν το πλησίαζε. Μία μέρα, ένα χελιδόνι του ζήτησε να φτιάξει στα φύλλα του τη φωλιά του. Το έλατο το αρνήθηκε και τότε το χελιδόνι του αποκάλυψε πως μπορεί να μιλήσει με τους ανθρώπους και πως μπορεί να το βοηθήσει με το πρόβλημα του. Για να γίνει αυτό όμως, το χελιδόνι ζήτησε από το έλατο να προσέχει τη φωλιά του για όσο θα έλειπε στην πόλη. 

Την άλλη μέρα το πρωί, το χελιδόνι πέταξε για την πόλη. Καθώς έφτανε στην πόλη, είδε ότι στο δάσος άρχισε να βρέχει δυνατά και ανησύχησε για τη φωλιά του. Το έλατο για να προστατέψει τη φωλιά, έγειρε τα σκληρά κλαδιά του από πάνω της. Το χελιδόνι για λίγο σκέφτηκε να γυρίσει πίσω στη φωλιά του. Το μετάνιωσε όμως, γιατί ήθελε να τηρήσει την υπόσχεσή του. 

Εκείνη την ημέρα η πόλη γιόρταζε την ημέρα πραγματοποίησης ευχών των παιδιών. Τα παιδιά είχαν μαζευτεί, όλα μαζί στην κεντρική πλατεία της πόλης. Το χελιδόνι πλησίασε προς το μέρος τους και άρχισε να τους μιλάει... 

-Σας παρακαλώ μην κόψετε τα δέντρα του δάσους, γιατί αν γίνει αυτό θα τελειώσει το οξυγόνο και τα πουλιά δεν θα τραγουδήσουν ποτέ ξανά. 

-Εντάξει, μικρό πουλάκι, θα πάμε γρήγορα στους γονείς μας και θα τους πούμε να μην κόψουν το δάσος και να μην χτίσουν εμπορικό κέντρο. 

Γρήγορα τα παιδιά έτρεξαν στους γονείς τους και απαρνήθηκαν όλες τις άλλες ευχές τους... 

-Σας παρακαλούμε, είπαν στους γονείς τους, δεν θέλουμε καμία άλλη ευχή! Το μόνο που θέλουμε είναι να σωθούν τα ζωάκια και τα δέντρα. 

-Μπορεί να σχεδιαζόταν για μήνες, αλλά επειδή είναι μία τόσο σημαντική μέρα για εσάς, θα εκπληρώσουμε την επιθυμία σας. 

Το χελιδόνι επέστρεψε στο δάσος όταν άρχισε να κοπάζει η βροχή. Χαρούμενο είδε πως η φωλιά του ήταν άθικτη στη θέση της. Την άλλη μέρα τα δέντρα και τα πουλιά είδαν από μακριά τους ανθρώπους να πλησιάζουν το δάσος. Φοβήθηκαν πως έφτασε το τέλος τους. Καθώς πλησίαζαν οι άνθρωποι, όλο και περισσότερο κοντά στο δάσος, όλα τα δέντρα και τα πουλιά αντίκρισαν, πως μπροστά από όλους ήταν τα παιδιά. Τα παιδιά κρατούσαν σακουλάκια με σπόρους, έτρεξαν στο δάσος και έριξαν παντού τους σπόρους τους. Κοντά στο έλατο τα παιδιά ρίξανε σπόρους για να βλαστήσουν και άλλα έλατα, γιατί σκέφτηκαν πόσο μόνο νιώθει. 

Καθώς έβλεπε το έλατο να μεγαλώνουν και τα υπόλοιπα έλατα, ένιωσε πως δεν ήταν πια μόνο. Αποφάσισε να μην αρνηθεί ξανά στα πουλιά να φτιάχνουν τις φωλιές τους στα κλαδιά του. 

ΧΑΡΗΣ ΓΙΟΒΑΝΕΛΛΗΣ

ΣΣ. Στο μάθημα της Λογοτεχνίας, της καθηγήτριας Γεωργίας Αλειφέρη και στο πλαίσιο της δημιουργικής γραφής μαθητές και μαθήτριες από την Α’ τάξη, του 3ου Γυμνασίου Γλυφάδας, αφήνοντας τη φαντασία τους ελεύθερη δημιούργησαν τα δικά τους παραμύθια, τις δικές τους ιστορίες. Θέλησαν να εκφράσουν δημιουργικά τις σκέψεις, τα συναισθήματά τους και να αναδείξουν σημαντικά μηνύματα για την υπομονή, την καλοσύνη, την προσφορά στους άλλους, τον σεβασμό στη φύση.