ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ (5)

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΑΦΙΟΥ 

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό δίπλα στη θάλασσα, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Άννα. Η Άννα αγαπούσε πολύ τη φύση και κάθε μέρα πήγαινε στο δάσος, για να μαζέψει λουλούδια και να ακούσει τα πουλιά. 

Μία μέρα, καθώς περπατούσε στο δάσος, άκουσε κλάματα. Ακολουθώντας τον ήχο, βρήκε ένα μικρό ελαφάκι παγιδευμένο μέσα σε έναν θάμνο. Το ελάφι φοβόταν και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Η Άννα ήθελε να το βοηθήσει, αλλά ο θάμνος είχε αγκάθια και φοβόταν μήπως κάνει κακό στο ζώο. 

Πρώτα, η Άννα κάθισε ήρεμα δίπλα στο ελάφι και του μίλησε, για να ηρεμήσει. Μετά σκέφτηκε τι θα μπορούσε να κάνει και θυμήθηκε ότι ο παππούς της τής είχε δείξει πώς να κόβει προσεκτικά κλαδιά χωρίς να πληγώνεται. Έτσι, πήγε πίσω στο χωριό πήρε ένα μικρό ψαλίδι και γύρισε στο δάσος. Με υπομονή, άρχισε να κόβει τα αγκάθια γύρω από το ελαφάκι. Κάθε τόσο σταματούσε, για να βεβαιωθεί ότι το ζώο ήταν καλά και δεν φοβόταν. Μετά από αρκετή ώρα, το ελάφι ελευθερώθηκε. Σηκώθηκε, τιναξε το σώμα του και κοίταξε την Άννα σαν να της έλεγε «ευχαριστώ». Έπειτα έτρεξε χαρούμενο πίσω στο δάσος. Η Άννα γύρισε χαρούμενη στο σπίτι της και κουρασμένη. Από εκείνη την ημέρα ένιωσε πως ακόμα και τα μικρά παιδιά μπορούν να λύσουν μεγάλα προβλήματα, έρκεί να έχουν υπομονή, καλοσύνη και θάρρος!

 Και ζήσαν αυτοί καλά εμείς καλύτερα. 

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΡΕΚΑ

ΣΣ. Στο μάθημα της Λογοτεχνίας, της καθηγήτριας Γεωργίας Αλειφέρη και στο πλαίσιο της δημιουργικής γραφής μαθητές και μαθήτριες από την Α’ τάξη, του 3ου Γυμνασίου Γλυφάδας, αφήνοντας τη φαντασία τους ελεύθερη δημιούργησαν τα δικά τους παραμύθια, τις δικές τους ιστορίες. Θέλησαν να εκφράσουν δημιουργικά τις σκέψεις, τα συναισθήματά τους και να αναδείξουν σημαντικά μηνύματα για την υπομονή, την καλοσύνη, την προσφορά στους άλλους, τον σεβασμό στη φύση.