Θάλασσά μου, γλυκιά μάγισσά μου, πόσα τρεχαντήρια και ψαράκια κρύβεις μέσα σου! Τα αγαπάς και τα αγκαλιάζεις και άλλοτε αγριεύεις και τα σκεπάζεις με τα κύματά σου.
Ο Νοέμβρης μπαίνει σιγά, στα παράθυρά μας, σταγόνες βροχής χτυπάνε σαν νότες στο ταμπούρλο. Τα φύλλα χορεύουν, κι εμείς περπατάμε μαζί του, και η καρδιά μας σιγοτραγουδάει μια παλιά μελωδία.
Γιατί το φως που ζητάμε μέσα στις λέξεις σβήνει αδύναμο σε σκοτεινές σκέψεις Γιατί το φως να κρύβεται μέσα στο σκοτάδι και η ψυχή μου να σβήνει σαν να είναι βράδυ